Από το νηπιαγωγείο που δείχναμε η μια στην άλλη τα παγούρια μας και μοιραζόμασταν το φαγητό μας, από το δημοτικό που τρέχαμε στο διάλειμμα να πιάσουμε το «καλό» παγκάκι, για να προλάβουμε να πούμε τα «μυστικά» μας, όπου σιγοψιθυρίζουμε ποιος μας αρέσει κ ποιος όχι, να έχουμε αγωνία αν θα έρθει το Σάββατο στο πάρτι και τι να φορέσουμε… Αργότερα, η μετάλλαξη από κοριτσάκια σε ολίγον τι γυναίκες σιγά σιγά, να κάνουμε όνειρα για ταξίδια και καριέρα, να θέλουμε να φύγουμε σαν τρελές από το πατρικό μας σπίτι, για να ζήσουμε τη ζωή μας…

Λίγο μετά, στο πανεπιστήμιο, νέα προσαρμογή, νέες φιλίες, δουλειές του ποδαριού, εξεταστικές και διαβάσματα, φλερτ, κλάματα, δράματα και ολέθριοι έρωτες και σχέσεις που μας μεγάλωναν, μας σκληραγωγούσαν και μας έκαναν ολοένα και πιο δυνατές, χωρίς όμως εμείς να το καταλαβαίνουμε τότε…

Φτάσαμε λοιπόν εδώ: Στη μέρα της συγκίνησης, όπου η φίλη σου, η αδελφή ψυχή σου, που φάγατε ψωμί και αλάτι, σου ανακοινώνει ότι παντρεύεται τον εκλεκτό της καρδιάς της…

Αγαπημένη μου φιλενάδα… Αφού αντέξαμε και τα περάσαμε όλα αυτά μαζί, θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι:

Όταν μου ανακοίνωνες με ενθουσιασμό- αλλά και συγκρατημένο φόβο μπροστά σε αυτή τη μεγάλη σου απόφαση- ότι παντρεύεσαι, εγώ επειδή σε ξέρω καλά, γνώριζα κατά βάθος από πριν, ότι μια μέρα με αυτόν τον άντρα θα σε παντρέψω. Ήξερα ότι εσύ με αυτόν τον άνθρωπο θα νιώσεις πραγματική ευτυχία. Και προετοιμαζόμουν μαζί σου κρυφά  και σιωπηρά για αυτή τη στιγμή.

Και μη νομίζεις… Είχα και εγώ μεγάλη αγωνία:  «Θα μου πει να την παντρέψω ή όχι; Μήπως δεν θέλει να με βάλει σε μπελάδες και έξοδα; Μήπως σκέφτεται κάποιον άλλο κουμπάρο; Μήπως έχει βρει ήδη άλλον;»….Είχα προετοιμάσει όμως, τα πάντα στο μυαλό μου: «Θα της πω: ” Άκουσε να δεις, εγώ θα γίνω η κουμπαρά σου, θες δεν θες, γιατί σ’ αγαπώ και θα προχωρήσουμε μαζί στο επόμενο σου βήμα!”».

Τότε ήταν, που πριν προλάβω καν να αρθρώσω κάποια λέξη, με κοίταξες και αμέσως καταλάβαμε και οι δύο, ότι σκεφτόμαστε και θέλουμε το ίδιο πράγμα… Να γίνουμε κουμπάρες. Τι ανακούφιση! Πόσο όμορφο είναι να αγαπάει και να αγαπιέται κάποια από τις φίλες της!

Αγαπημένη μου φίλη και προσεχώς κουμπάρα, θέλω να σου πω κάτι: 

Ιερό πράγμα η κουμπαριά.

Δεν είναι τα διαδικαστικά: Δίσκοι, στέφανα στολισμοί και λαμπάδες… Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, κάτι πολύ πιο υψηλό, είναι κάτι παραπάνω..

Η φιλία μας επισφραγίζεται, σε τιμώ και με τιμάς,να με θέλεις δίπλα σου αυτή τη σημαντική, για σένα, ημέρα. Είσαι καλός άνθρωπος, είσαι καλή φίλη, είσαι σαν αδελφή μου.

Σ’ αγαπώ και θέλω να τιμήσουμε την ημέρα που θα ενώσεις τη ζωή σου με τον άνθρωπό σου, αυτό που χτίζαμε οι δυο μας παρέα τόσα χρόνια, στις σχολικές αλάνες και τα αμφιθέατρα….

Λοιπόν, αγαπημένη μου φιλενάδα, θέλω να σου πω ότι ανυπομονώ να δω εκείνα τα δύο κοριτσάκια που κάθονταν τότε στο γωνιακό παγκάκι της αυλής και λέγανε τα μυστικά τους, να στέκονται τώρα, γυναίκες πια, ευτυχισμένες στο μαζί, η μία δίπλα στην άλλη στην αυλή της εκκλησίας.

Σ’ευχαριστώ για τη φιλία σου.